Os interruptores están arriba de todo da pantalla de Avisos, e son teus, non da entidade: o aviso é da entidade, pero a caixa de correo é de cada quen. Apagar un non deixa sen el as túas compañeiras.
- Resumo diario por correo. Se o apagas segues tendo os avisos na campá e na pantalla; o que deixas de recibir é o correo. Está contado no correo diario.
- Cambios no que sigo. Datas, bases, aperturas e resolucións das convocatorias que seguides ou xestionades.
- Recordatorios de prazo. Peches, xustificacións, alegacións e resolucións previstas.
As preferencias filtran ao ler, non ao escribir. O aviso créase igual para a entidade e cada persoa ve o que pediu ver: se ti apagas os prazos e a túa compañeira non, o recordatorio segue aí para ela.
A antelación do peche
Debaixo dos interruptores escolles avisar do peche con 3, 7 ou 14 días de antelación. Este axuste é da entidade e compárteo o equipo: o recordatorio é unha fila compartida e non pode existir a catorce días para unha e a tres para outra. Cambialo cámbiao para todas. E sexa cal sexa o número, o día antes avísase sempre.
Hai avisos marcados como urxentes —pecha hoxe ou mañá, vence o prazo de alegacións— que as preferencias non filtran: chegan aínda que teñas apagados os recordatorios de prazo. O que urxente non significa é «ao momento»: saen no correo da mañá coma os demais, só que os primeiros e co asunto cambiado.
Gardar sen avisos non serve de moito
Gardar unha convocatoria é, sobre todo, pedir que a vixiemos. Con cambios e prazos apagados á vez, esa vixilancia non chega a ningures, e o panel dío en vez de calalo: a campá deixa de amosar a lista e pon «Non tes os avisos activados», cun botón para acendelos; e ao gardar unha convocatoria sae un aviso flotante, «Gardada, pero non te avisaremos», co mesmo botón.
Non é que non pase nada: é que non se che conta. Por iso a campá non di «Nada novo» cando os tes apagados, que sería mentira.