Un só botón, e fai dúas cousas á vez: gardar é seguir. Ao principio eran dous —«gardar» e «seguir esta convocatoria»—, pero ninguén se queda cunha convocatoria e por riba prefire non se enterar de que lle moveron a data.
Onde se garda
Desde o marcador que levan as tarxetas, a táboa e o mapa, sen abrir a ficha: cando se mira unha listaxe con cinco candidatas na cabeza, quérense marcar as cinco dunha tacada. E desde o botón Gardar da ficha. O mesmo botón quítaas.
Que pasa despois
O gardado sae en Gardados, por orde de peche, e avisámosvos se algo se move: unha data que cambia, unhas bases que se corrixen, un prazo que se abre, unha resolución que se publica ou un programa que se volve convocar.
Os avisos son da entidade e non de cada persoa: se unha compañeira xa o viu, non vos volve saltar, e dise quen o viu.
«Gardada, pero non te avisaremos»
Se tes apagados á vez os avisos de cambios e os de prazos, gardar non serve de moito: non che chegaría nada. Por iso, ao gardar, sae ese aviso cun botón para activar os avisos que leva directo á pantalla de avisos. Dise nese momento, e non cando se che pase o prazo dalgo que tiñas gardado.
Gardar non é presentarse. Cando decidides ir a por unha, xestiónase aparte: ten o seu taboleiro, as súas tarefas e o seu cartafol na biblioteca.